Je kind een kopieerfoutje?

Weit davon entfernt, für die Wiederkehr des Gleichen mit den Mitteln von Fortpflanzung und Erziehung zu sorgen, stellt die Filiation - die Erzeugung eines psycho-juristisch-kulturellen Bandes zwischen den Generationen - in den schriftbasierten Zivilisationen seit der Antike ein Risiko-Spiel dar, in dem zich prinzipiell bei jedem einzelnen Übergabe-Vorgang zwischen Älteren und Jüngeren eine Einfallstelle für Kopierfehler, Traditionsabrisse und verzerrte Fortsetzungen der Überlieferung auftut, auf der Seite der Söhne zuerst, indes die genealogische Unruhe früher oder später auch auf die Töchter übergreift.

 Sloterdijk, Die schrecklichen Kinder der Neuzeit

Het en

Ze vroegen Heidegger eens wat nu het belangrijkste was in Sein und Zeit: Sein of Zeit? Heidegger schijnt toen, als ik het me goed herinner, gezegd te hebben: 'Und, het und is het belangrijkste'. Geen idee of ik me dit goed herinner. Geen idee wie het gevraagd heeft en of het inderdaad Heidegger was, of een van die andere filosofen die een 'en' voegen tussen de twee termen die ze naar voren schuiven: L'être et le néant, L'être et l'événement, Le visible et l'invisible, Denken en zijn. Wellicht zullen alle filosofen met en-titels, als ze maar diepzinnig genoeg zijn, zeggen dat de relatie datgene is wat telt.

Ik zou er nog lang over kunnen nadenken, over die zwaar onderschatte betekenis van conjuncties, maar dit is slechts een Citade en hiermee zult u het moeten doen.

Anton

Tegen de fakir

«Comme tu tiens à ta pureté, mon petit gars ! Comme tu as peur de te salir les mains. Eh bien, reste pur ! À quoi cela servirait-il et pourquoi viens-tu parmi nous ? La pureté, c'est une idée de fakir et de moine. Vous autres, les intellectuels, les anarchistes bourgeois, vous en tirez prétexte pour ne rien faire. Ne rien faire, rester immobile, serrer les coudes contre le corps, porter des gants. Moi j'ai les mains sales. Jusqu'aux coudes. Je les ai plongées dans la merde et dans le sang.»

 Hoederer tegen Hugo, in Sartre, Les mains sales

 

Van vader op zoon

Le fils est celui à qui rien ne manque, car il n'est que commencement.

Badiou, Saint Paul

 

Dooreten

En vooral als de jongste telg van de familie Sorts een goede dag had, konden die muziekbijeenkomsten uitlopen op interessante muziekvoorstellingen of de voordracht van vlammende gedichten, wat heel vaak leidde tot gratuite discussies over esthetica die diegenen gelijk gaven die stelden dat de mens als enige dier in staat is te theoretiseren zonder zijn eetlust te verliezen.

Cabré, Edelachtbare

Tot niemand

Challenger, het fictieve personage van Sir Arthur Conan Doyle (1859-1930) die Deleuze en Guattari opvoeren, 'brengt ons van ons stuk'. Hij verliest zich in uitweidingen en verzekert dat 'niets de uitweiding van de niet-uitweiding kan onderscheiden (Mille Plateaux 65/49). In de mate dat hij uitweidt en zijn toehoorders afhaken, verliest hij zelf zijn menselijke aanblik. De tekst, schipperend tussen de tegenwoordige tijd en de onvoltooid verleden tijd, richt zich tot niemand meer: 'Challenger richt zich enkel nog tot het geheugen', tot de geest in de zin van 'perplexheid', van co-existentie waarin geen verwarring bestaat tussen ideële contracties, van nabijheden van gebeurtenissen, van onafscheidbare variaties, van connecties tussen heterogene elementen, van plooien op plooien, van een veelvoudigheid die niet geteld kan worden, maar waarin evenmin verwarring bestaat tussen de inschrijvingen van eenzelfde gebeuren. Een bergsoniaanse kegel die wordt verwrongen door niet-menselijke stuiptrekkingen.

Isabelle Stengers, Leven/denken

Ik ben

Enkele jaren voordat Pollock zijn drippings zou maken, vroeg zijn collega Hans Hofmann hem, overigens tijdens een bijzonder ongemakkelijk gesprek: 'Jackson, schilder jij ondanks de abstracties naar de natuur?' Pollock gaf een ultrakort antwoord: 'I am nature.' Van dat antwoord begreep Hofmann niets. 'Als je louter vanuit het hart schildert, dan ga je jezelf herhalen,' wierp Hofmann tegen. Pollock nam de moeite niet daarop te reageren, het gesprek was wat hem betrof voorbij.

Joost Zwagerman, Alles is gekleurd